Bir Annenin Son Arzusu

Konusu 'Türkçe edebiyat' forumundadır ve Elif tarafından 26 Mart 2013 başlatılmıştır.

  1. Elif

    Elif Yönetici Admin

    [​IMG]

    Gel evladım, seninle biraz konuşalım...çocukluğunda, gençliğinde bir yerinde bir acı duyduğunda hani beni çağırırdın ya, hatırladın mı?

    Teselli ederdim seni, öperdim acıyan yerini.

    Çünkü ben senin annendim, senin teselli, moral kaynağındım.

    Hasta da olsam, hatta ölsem bile gözüm arkamda kalır,

    Senin için endişe yüklü olurdum..

    Endişeyle yatardım, yarı uyur, yarı uyanık..

    Çünkü ben anneydim ve hep endişelenirdim senin için…

    Öyle ya, anneler endişelenir, endişenin de, sevginin de, şefkatin da dipsiz kuyusu olur anneler.. Endişelendikçe seninle acıları çekerdim, çare olamadığım durumlarda dipsiz kuyulara düşmüş sanırdım kendimi.

    Senin her şeyinle ilgiliydim; gazınla, bezinle, kakanla, mamanla..

    Velhasıl her şeyinle bütünleşirdim; adeta her şeyin ilgi merkezi olurdum..


    Annelik şefkatim kadar cömertliğim de belirgindi; bir o kadar da kıskançtım, onu da itiraf etmeliyim, gerçi bunu sana hiç sezdirmezdim; kıskanmaz gibi göründüğüm kadar de kıskanırdım…

    Kimi mi kıskanırdım; tabii ki seni...

    Çünkü sen benim ürünümdün, emeğimdin...

    Tüm hatıralarım seninle var oldu, sen benim güzel günlerimin, geçen ömrümün, bütün hatıralarımdın...

    Hem sevabımdın hem günahım…

    Bunun için seni kıskanırdım, bütün bunları sende yaşardım, seni bu duygularımın rakibi gibi görürdüm bazen ondan dolayı kıskanırdım.

    Ve o kıskançlıkla senin üstüne gelir, seni bazı kurallarla bıktırır, bunaltır, bazen de sabrını taşırır isyan ettirirdim…

    Senin benim dışımda başka varlığa ‘ram’ olmanı istemezdim, sadece bana ait olduğunu, kendimden bir parça, bana ait bir varlık olduğunu düşündüm, bunun için de kıskanırdım.

    Çünkü ben bir anneydim...

    Bazen düşünürdüm; ‘evet anneyim ama bu farklı bir varlık, sadece onun oluşmasına aracıyım’ desem de annelik içgüdümü yenemezdim…


    Anne ne demek bilir misin be evlat?

    Bilemezsin tabii..

    Belki bir gün sen anne olduğun zaman anlarsın bu duyguyu.

    Anne demek; saygı gösterilen, eşi olmayan bir varlık.

    Her bireyin anası olur ve saygın varlıktır..

    Sevginin ve saygının kıblesi olan varlık..

    Bunun anlamını bilmeyebilirsin ama gerçek böyle..

    Anne, önüne diz çömülen varlık..

    Evladının gönlünde taht kuran varlık..

    Hakkı ödenmeyen varlık..

    Unutulmaktan, sevgi ve saygı gösterilmeyeceğinden korkan varlık..

    Her zaman ve her yerde anne olanın yeri başköşede olan varlık…

    Bunlar bir annenin beklediği hakkı olan hakları…

    Çünkü ben bir anneyim anladın mı be evlat!


    Son söz olarak sana söyleyeceğim bir şey daha var be evlat; ilk konuşmaya başladığında ilk söylediğin ''anne'' kelimesini son nefesimde de duymak isterim senden…

    Sana verdiğim emeklerime karşılık sadece ''anneciğim'' demeni isterim, beklerim…

    Çünkü bir annenin evladından duyabileceği en haz verici kelime…

    Bunu dedirtmek için bir anne hayatını evladı için feda eder…

    Bu söz bir anne için en büyük hediye, anladın mı be evlat, en büyük hediye...Ömrümce bana hep ''anneciğim'' dediğin için teşekkür ederim yavrum, son nefesimde de ''canım annem, anneciğim'' demeni bekliyorum ve istiyorum...İşte böyle be evlat, bir anne olarak son arzum budur...

    Seni seviyorum… Annen!..

    Prof. Dr. Ramazan Demir
     

Webokur Benzer Konular
Yüklüyor...