Dağ Başını Duman Almış Marşının Hikayesi

Konusu 'Öğrenci Web' forumundadır ve Demir tarafından 26 Eylül 2014 başlatılmıştır.

  1. Dağ Başını Duman Almış Marşı Hikayesi

    Yıl 1919… Ülke işgal altındaydı!
    19 Mayıs’ta Samsun’a çıkan Mustafa Kemal, İngilizlerin istediği gibi çalışmasına izin vermeyeceklerini gördü… Anadolu içlerine doğru ilerlemeye karar verdi.
    İlk durak Havza olacaktı.
    Yâverinden, hemen bir otomobil bulunmasını istedi.
    Araştırıldı, soruşturuldu… Sonunda, Benz marka, çok eski bir otomobil bulunabildi.
    Mustafa Kemal,
    “Tamam,” dedi.
    Arkadaşları,
    “Ama çok eski,” diyerek kuşkularını belirttiler.
    Mustafa Kemal,
    “Olsun,” dedi.
    Arkadaşları,
    “Her an arıza çıkarıp bizi yolda bırakabilir!” diye uyarmak istediler.
    Bunun üzerine Mustafa Kemal,
    “Başka otomobil var mı?” diye sordu.
    Arkadaşları,
    “Yok,” dediler.
    “Öyleyse bununla yola çıkacağız!”
    Samsun’dan çıkıp Havza’ya doğru gecenin karanlığında yol almaya başladılar…
    Korkulan sabaha karşı başlarına geldi. Motor su kaynatmaya başladı… Suyun soğutulması ve değiştirilmesi beklenirken, Mustafa Kemal, otomobilden indi.
    Şafak yeni sökmekte… Dağların bulutlara değen tepeleri yeni yeni pembeleşmekteydi.
    O anda, Mustafa Kemal, daha önce kimsenin duymadığı bir marşı söylemeye başladı:
    Dağ başını duman almış,
    Gümüş dere durmaz akar.
    Güneş ufuktan şimdi doğar,
    Yürüyelim arkadaşlar…
    Sesimizi yer, gök, su dinlesin,
    Sert adımlarla her yer inlesin!
    Bu gök, deniz nerede var?
    Nerede bu dağlar taşlar?
    Bu ağaçlar, güzel kuşlar,
    Yürüyelim arkadaşlar…
    Falih Rıfkı Atay, Babanız Atatürk, Bateş Yay., İstanbul, 1980, s. 60
    Kaynak: Süleyman Bulut, Büyük Atatürk’ten Küçük Öyküler, 20. Basım, Ocak 2013, s. 11-12-13 (Can Çocuk-Can Sanat Yayınları)