Divan şiirini genel hatlarıyla tanıtma

Konusu 'Türkçe edebiyat' forumundadır ve Nehir tarafından 13 Aralık 2015 başlatılmıştır.

  1. Divan şiirinin genel özellikleri

    Divan şiirinin genel hatlarıyla özelliklerin aşağıda okuyabilirsiniz.

    Aruz ölçüsü kullanılmıştır.
    Daha çok tam ve zengin uyak kullanılmıştır.
    Şiirler, “göz için kafiye” anlayışıyla yazılmıştır.
    Nazım birimi olarak ağırlıklı olarak beyit tercih edilmiş, beyte göre az da olsa dörtlük kullanılmıştır.
    Arapça ve Farsça sözcük ve tamlamalar yoğun olarak kullanılmıştır.
    Oldukça sanatlı, ağır bir dili vardır.
    Anlam ve söz sanatlarına yer vermek bir hüner olarak görülmüştür.
    Gazel, mesnevi, kaside ve rubai gibi Arap ve İran edebiyatı nazım şekillerinin
    yanı sıra Türklere ait olan şarkı ve tuyuğ nazım şekilleri de kullanılmıştır.
    Şiirler konularına göre tevhit, münacat, naat, methiye, fahriye, mersiye, hicviye adlarını almıştır.
    Aşk, şarap, sevgili, Allah aşkı gibi konular ağırlıklı olarak işlenmiştir.
    Bütün güzelliğine değil parça güzelliğine önem verilmiştir.
    Somut konulardan çok soyut konular işlenmiştir.
    “Sanat için sanat.” anlayışı egemendir.
    Konudan çok konunun işleniş biçimi önemsenmiştir.
    Divan şiirinin İran edebiyatından aktarılmış, şaire özgürlük tanımayan bir estetiği
    vardır.
    Duygu ve düşünceler kalıplaşmış sözlerle; yani “mazmun”larla anlatılmıştır.
    Şairler, mahlaslarını son beyitte söylemişlerdir.