İçimizdeki Çocuk...

Konusu 'Türkçe edebiyat' forumundadır ve Elif tarafından 7 Nisan 2013 başlatılmıştır.

  1. Elif

    Elif Yönetici Admin

    Benliğimizdeki en doğal ve en samimi, en masum ve en güvenilir, en savunmasız ve en mahrum 'öz' içimizdeki çocuktur.

    Yaşamı merak etmemizi ve idame ettirmemizi sağlayan yetenektir içimizdeki çocuk!..

    İçimizdeki en yumuşak esas, en samimi ve duyarlı öz, hissedilebilen kendimizdir içimizdeki çocuk!

    Bu çocuk yaşamımız sürece bizimle birliktedir, fakat gerçekte, içindeki çocuğu dışarıdaki dünyadan korumayı başarabilenler (özellikle erkekler) onu yaşayabilenlerdir.
    Oldukça hassas ve savunmasız olan bu çocuğu dışarıdaki gerçeklikten uzak tutabilmenin önemi yadsınamaz.

    Onu ihmal ettiğimiz takdirde korkmaya, önemsenmek isteğiyle ağlamaya, suçlamaya başlar içimizdeki çocuk!

    Bu çocuk mantıktan daha çok duygusallığı barındırır içinde.. Her şeyden önce kendini güvende hissetmeyi ve sevilmeyi ister. Sözünü ettiğimiz bu iki hissi duyumsayamadığı takdirde kendini yalnız, şaşkın ve kaybolmuş hisseder.

    İçinizdeki çocuğu hatırlamanın, onun gelişmesine yardımcı olmanın ve ihtiyaçlarını karşılamanın önemi oldukça fazladır. Fakat ne yazık ki, içimizdeki çocuk tıpkı istediklerini anlatmaya çalışırken yaygara kopararak ailelerini deliye döndüren gerçek çocuklar gibi kendi ihtiyaçlarını kolayca dile getirmekte zorlanırlar.

    Ve bizler ancak çocuk kendini yeniden iyi hissettiği zaman kendimizi iyi, mutlu ve güvende hissedebiliriz.

    [​IMG]