Külbe-i İştiyak Manzumesi

Konusu 'Karışık Şiirler' forumundadır ve Lavinia tarafından 1 Kasım 2013 başlatılmıştır.

  1. Külbe-i İştiyak Şiiri

    Abdülhak Hamit Tarhan - Külbe-i İştiyak şiiri

    Neye dûş olsa çeşmim bunda her dem taze vü terdir,

    Şu'â-ı mihr-i enverpâre pare kirm-i ahterdir,

    Bulutlar kenz-i gevherdir, murassa'sâz-ı meşcerdir,

    Doğar akşamları bir mâl yıldız rûh-perverdir,



    Çemendir, bahrdır, kûh-sârdır, sûbh-ı rebîfdir,

    Bu yerlerde doğan bir şâir olmak pek tabiîdir.



    Sabâ eyler kudûm-i nevbahârı kûhdan tebşir,

    Eder tıfl-ı muhabbet âsyâb-ı âlemi tedvir,

    Gelir bir yanda sengistandan âvâz-ı peleng ü şîr,

    Olur şimşeklerin aksiyle rûşen çehre-i takdir,



    Çemendir, bahrdır, kûh-sârdır, sûbh-ı rebTıdir,

    Bu yerlerde doğan bir şâir olmak pek tabiîdir.



    Şevâhıktan sukut etmekte benbâlar menâr-âsâ,

    Bütün dağlar ağaçlıktır, ağaçlar hep çenâr-âsâ,

    İnip bir şey semâdan ruhum okşar zülf-i yâr-âsâ,

    Revân etsem aceb mi ben de şi'rim cûybâr-âsâ,



    Çemendir, bahrdır, kûh-sârdır, sûbh-ı rebTıdir,

    Bu yerlerde doğan bir şâir olmak pek tabiîdir.