Onsuzluk hayali

Konusu 'Karışık Şiirler' forumundadır ve Ziyan tarafından 28 Mayıs 2012 başlatılmıştır.

  1. Bak sana geldim
    ey kalemim başla bakalım
    Sen neler işledin kendine göre
    Bana boş boş durdum deme sakın
    Beni sorma ben öylesine özlemler beslediği sevdiğime
    sabah gözlerimi açtım
    Sevgilim gözlerimde belirdi
    Bu aralar fazla olamıyoruz
    Canım sıkkınlaşıyor
    Yüreğimde bir dargınlık dağ gibi büyüyyor
    Telefon çalıyor susuyor sesini duyunca
    O an dargınlık dağına erezyon geliyor
    Özlediğim nasıl birisi mi
    Merak mı ediyorsun
    Sen yazıyorsun ama neden merak ediyorsun ki
    O başkasına benzemez
    o benim aslımı bilmeden beni diledi
    Bana sevgiye açım dedi
    Bana aşka açım dedi
    Benden çok şey istemedi işte
    Benden aşk ve sevgi istedi
    Şimdilerde onu çok özlüyorum
    ey kalem yaz bakalım
    Ne kadar sevdiğimi yaz
    İçimde meydana getirdiğim devleri yaz
    Yüreğimden parçalar kat içlerine
    Benliğimin onsuz bir boş olduğunu;
    O olmayınca sesim bile çıkmadığından bahset
    Ya o bir gün giderse mi
    Kalem kalem kendine gel
    O benim yanımda olacak
    Gitmeyecek
    Ben onun limanında demirledim
    Ben onsuz yapamam
    Beni yer ve bitirirler
    Ben onsuzluğun hayalini kurmadım
    Ben gül bahçeli evimizin hayalini kurdum
    ben sadece onu ondan diledim
    Mabedime koyacam
    Gün-eşim yapacağım
    Her gece gözlerinde uyuyacağım
    Her sabah gözlerinde hayata merhaba diyeceğim
    Her lokmamda onu anacağım
    Her bir bardak çayın içindeki şekerde onu düşüneceğim
    Her adımda adını söyleyeceğim
    Sen bana şimdi de deli dersin
    Ey kalem bana sevdiğimi getir.
    Çok özledim hemde çok.....