Peygamber Efendimiz çocuklara karşı nasıl davranırdı kısaca

Konusu 'Hz Muhammedin Hayatı' forumundadır ve Ceren tarafından 30 Mart 2015 başlatılmıştır.

  1. Ceren

    Ceren Süper moderatör

    Peygamber Efendimiz çocuklara nasıl davranırdı

    O sevgi peygamberiydi…Seven peygamberdi…Seviyordu o…Rabbi onu sevdi..

    Onun eğitimi rabbi tarafından yapılmış. Tüm insanlığa kusursuz bir model olarak yetiştirilmiş. Onun çocuklara davranışı rabbimizin istediği şekildedir.

    Rabbimiz çocukla muhatap olsaydı nasıl olurdu? İşte resul bunu gösteriyor.

    -“Peygamberimiz namaz kılıyordu”.secdede çok uzun kaldı. Sahabiler merak etmişti. Acaba ne olmuştu yoksa vahiymi gelmişti.

    Peygamberimiz namazı bitirdi. Şeddat gibi secdede niçin uzun kaldığını merak eden sahabelere meraklarını giderici açıklamayı yaptı:

    “Oğullarım sırtıma binmişti. Acele edip oyunlarını bozmak istemedim.”

    Ne acıdır ki ümmetin çoğu erkeğe yakışmaz veya büyüğe yakışmaz diyerek çocuklarıyla oynamıyorlar.

    -“Çocuk cennet kokusudur buyurmuş peygamberimiz” .Torunlarına reyhanlarım diyordu bu yüzden, reyhan çok güzel koku veren görünümü iç açıcı ama bakımı ihtimam isteyen bir çiçektir. O çiçekleri büyütmekle vazifeli anne ve babalara çiçekler için tavsiyede bulunuyordu:"çocuklarınıza iyi davranın onları iyi terbiye edin."

    -Bizler nedense çocukları yanı başımızda ağlatarak namaz kılarız ya da çocukla en güzel anımızda onu bırakıp namaza gidiyorum deriz namaza onunla birlikte gitmeyiz. Hâlbuki peygamberimiz umame omzundayken namaza başlar secdeye gittiğinde çocuğu indirir, kalktığı zaman tekrar omzuna alırdı.

    -Eme Binti Halid küçük bir kızdı Habeşistan hicretinden yeni dönmüşlerdi. Babası onu alıp peygamberimizin yanına getirmişti .Peygamberimiz Eme’yi “sene sene" diyerek sevdi.sene habeşçede güzel anlamına geliyordu.Peygamberimiz çocuğu güzel güzel diye seviyordu. hemde onun anlayacağı dilden.Peygamberimizin güzel güzel diye sevdiği çocukları her nedense nazar olmasın düşüncesi ile çirkin çirkin diye sevmeyi adet edinmişiz.

    -Peygamberimiz bir çocuğun elinden tutunca o bırakıncaya kadar elini çekmezdi.

    En büyük dikkatsizliklerimizden birisidir. Oyun anında işitmez, görmez, anlamaz sanırız onları.hâlbuki çocukların alıcılarının en çok açık olduğu andır oyun anları. Yapmalarını istediğimiz şeyleri o anlarında söyleyebiliriz. Onların hemen kabullenmelerini ve farkına varmadan şartlanmalarını sağlar oyun anları,fakat bu çok önemli anları biz oyundadır duymaz diyerek çocukların duymaması gereken konuları onların belleklerine işleyerek geçiririz.Hz Aişe oyun oynarken vahi gelmiş ve vahyi ezberlemiştir.

    -Fatıma’nın bebeğinin doğduğu gün bebeğin sarıldığı kundağı, peygamberimiz beğenmemişti çünkü rengi sarıydı bebeğe beyaz giydirilmesini buyurdu çünkü sarı renk, kız çocukları için uygun bir renkti.

    -Peygamberimiz çocuğun ilklerine dikkat ederdi bu ilklerden biriside çocuğun midesine inen ilk gıdaydı. Enesin annesinden çocuk doğduğunda ağzına süt koymadan kendisine haber vermesini istedi peygamber efendimiz. Enes doğar doğmaz efendimizin yanına getirildi. Peygamberimizde bebeğin ağzının içini iyi cins bir hurma ile ovdu yani tahnik yaptı.

    Diğer önem verdiği ilklerden biriside çocukların ilk duyduklarıydı.

    “kimin bir çocuğu olurda sağ kulağına ezan sol kulağına kamet okursa ona ümmi sübyan (bir tür çocuk hastalığı )zarar vermez buyururdu peygamber efendimiz”

    Peygamberimiz elini yeni doğan bebeğin başına koyarak dua ederdi.
     
    Son düzenleyen: Moderatör: 25 Mart 2015