Peygamber Efendimizin Coşkun Merhameti ve Şefkati

Konusu 'Hz Muhammedin Hayatı' forumundadır ve Nehir tarafından 13 Ocak 2014 başlatılmıştır.

  1. Peygamberimizin Coşkun Merhameti ve Şefkati

    Merhamet esirgemek acımak zayıf ve fakir insanların haline acıyarak yardımda bulunmak ve ince kalpliliktir. Şefkatacıyarak ve esirgeyerek sevmek içten gelen ve karşılıksız bir sevgidir. Her iki duygu da tariften çok yaşanan ve hissedilen duygulardır. Çünkü her ikisi de kalple ilgilidir.

    Merhamet ve şefkat Peygamberimizin yüce şahsiyetinin bir aynası gibidir. Onun kadar merhametli onun kadar şefkatli ve ince ruhlu bir insan yeryüzüne gelmemişti.

    Cenab-ı Hakkın Sevgili Resulüne kendi ismi olan "Rahim" ve "Rauf" sıfatlarını vermesi Peygamberimizin ne kadar merhametli ve şefkatli bir kalbe sahip olduğunu gösterir.

    Tevbe Sûresinin 128. âyetinde bu gerçek şöyle ifade edilir:

    "And olsun ki size içinizden bir Peygamber geldi ki sıkıntıya uğramanız ona çok ağır ve güç gelir. Size çok düşkündür. Bütün mü'minlere merhametli ve esirgeyicidir."

    İslâmın ilk devirlerinde Müslümanların çoğunu fakir kimsesiz ve köleler teşkil ediyordu. Kureyşliler onları hor görüp aşağılarken Peygamberimiz onları yanına almış hak dini onların yardımıyla duyurmaya başlamıştı.

    Peygamberimizin kalbine ve engin rahmetine en yakın olanlar fakir ve kimsesiz insanlardı. Onları devamlı korurdiğerleri ile eşit davranırdı. Bununla da kalmaz; fakirlere fakirliğin bütün ezikliğini ve zilletini unutturacak şekilde yakınlık gösterirdi. Zaten Peygamberimizin aile hayâtı ve şahsi yaşayışı da onlardan farklı değildi. O hep sade ve basit yaşamayı tercih ederdi. Dualarında da Allah'tan böyle bir hayât isterdi.

    "Allah'ım beni fakir yaşat. Hayâttan fakir olarak ayrılayım. Beni mahşerde fakirler arasında hasret" diye dua ediyordu.

    Hz. Âişe bunun sebebini sorunca şöyle açıkladı:

    "Onlar Cennete herkesten önce girecekler. Ey Âişe yarım ölçek hurma da olsa fakiri boş çevirme. Fakirleri sevonlara yakın ol ki kıyamet gününde Allah da sana yakın olsun."

    Müşriklerin "Allah'ın lütfuna mazhar olanlar bunlar mı?" diye hakir gördüğü kimseleri Peygamberimiz destekler ilgi gösterirdi. Onları diğer insanlardan üstün tuttuğu olurdu.

    Bir gün Peygamberimiz otururken bir adam geçti. Yanındakine sordu:

    "Bu adamı nasıl bilirsin?"

    Şöyle cevap verdi:

    "Bu zengin ve etkin birisidir. Ne derse yaparım."

    Peygamberimiz bir şey demedi. Az sonra birisi daha geçti. Peygamberimiz aynı soruyu bunun hakkında da sordu ve şu cevabı aldı:

    "Bu adam fakir Müslümanlardan birisidir. Ona ne kızımı verir ne de dediğini yaparım."

    Böyle bir sözü hoş karşılamayan Peygamberimiz şöyle buyurdu:

    "Dünyanın bir tarafı az önce geçen zengin kişilerle doldurulsa bir tarafına da bu fakir adam konulsa fakir adam onların hepsinden daha ağır gelir ve onlardan daha hayırlıdır."