Sait Faik Abasıyanık'ın Türk Hikayeciliğindeki Yeri

Konusu 'Türkçe edebiyat' forumundadır ve Lavinia tarafından 31 Ekim 2013 başlatılmıştır.

  1. Sait Faik Abasıyanık Cumhuriyet dönemi Türk hikayeciliğinin en tanınmış sanatçılarından bir tanesidir. Konu ve olayın önemli bir yer tutmadığı öykülerinde kendine özgü şiirsel bir anlatımı vardır. Türk hikayeciliğinin gelişmesinde Sait Faik'in payı büyüktür. 1950-1960 arasında toplumcu ve bireysel olarak iki yönde gelişen hikâyede Sait Faik, anlatım incelikleriyle süslü, biçim kaygısından uzak ikinci kanadın öncüsü olarak edebiyat tarihimizde önemli bir yer tutar. Modern Türk hikâyeciliğinin öncülerinden sayılan Sait Faik, getirdiği yeniliklerle Türk edebiyatının en önemli sanatçılarındandır.
    Sait Faik, Orhan Veli ve arkadaşlarının şiirin biçimini yenileştirdiği yıllarda hikayenin teşhir, düğüm, akıbet ve entrig gibi geleneksel oyunlarını yıkarak bir özgür hikaye yaratmıştır. Bu özgür hikaye zaman zaman denemeye, zaman zaman şiire benzeyen; bazen de hiçbir şeye benzetilemeyecek bir tarzdır. Orhan Veli ve arkadaşlarının getirdiği yenilik, yıllar öncesinden Batı edebiyatına açılan şiirimizin gelişme çizgisi içinde açıklanabilir. Oysa Sait Faik sanat hayatının hiçbir döneminde sadece Batı edebiyatının değil hiçbir edebi anlayışın etkisinde kalmamıştır. Ayrıca onun, kendinden önce gelen hiçbir hikayeciden yararlanma olanağı yoktur, bu devrimi tek başına gerçekleştirmiştir. Bu başarıyı Fethi Naci bireysel yetenek ve yaratıcı güçle açıklamaktadır.
    Türk hikayeciliğindeki bir diğer devrimi yeni bir hikaye dili ortaya çıkarmasıdır. İlk dönem hikayelerinde alışılmış kitap cümleleri kullanırken, ikinci dönemiyle beraber konuşma dilinden, halk arasındaki argodan yararlanmaya başlar. Buna bağlı olarak devrik cümlelerinin sayısı hızla artar. Sait Faik, halkın dilinden yararlanarak yarattığı yeni hikaye diliyle yazdığı hikayelerde anlatımını tekdüzelikten, durgunluktan, uyuşukluktan kurtarır. Son dönem hikayeleriyle beraber dilini yeniden değiştirerek söylemek istediklerine uygun bir dil kullanır: Zaman zaman bir sayıklamaya, zaman zaman bir çığlığa dönüşen bir dildir, bu.