Tanzimat Döneminde Roman ve Hikayenin Genel Özellikleri Nelerdir

Konusu 'Bilgi Zemini' forumundadır ve Demir tarafından 3 Ekim 2013 başlatılmıştır.

  1. Tanzimat Döneminde Roman ve Hikayenin Genel Özellikleri

    — Olaylar genellikle günlük yaşamdan ya da tarihten seçilmiştir. Olayların yaşanmış ya da yaşanabilir olması önemsenmiştir.

    — Olayların çoğunda rastlantıların yardım ettiği aşklar yer alır.

    — Kahramanlar sosyal hayatın getirdiği zorunlu*luklar yüzünden aile çevrelerinden seçilmiştir.

    — Bu dönem hikâye ve romanları teknik ve kompozisyon yönünden ilk örnek olmanın eksikliklerini taşırlar.

    — Yazarlar, eserlerinde kişiliklerini giziememiş hatta yer yer olayın akışını keserek okura bilgi ve öğüt vermişlerdir.

    — Tasvirler, olayın akışı içinde eritilmemiş, bir süs öğesi olarak uzun uzadıya kullanılmıştır.

    — Roman ve hikâyede aydınlara ve halka sesle*nen iki tutum kendini gösterir. Örneğin Namık Kemal aydınlara, Ahmet Mithat Efendi halka seslenir.

    — Kişiler çoğu zaman tek yönlü olarak ele alınır. İyiler hep iyi, kötüler de hep kötüdür. Eserin sonunda iyiler mükâfatlandırırken kötüler ce*zalandırılır.

    — Cariyelik kurumu ve alafrangalık özentisi sık sık işlenir.

    — Birinci dönem romanlarında daha çok romantizmin etkisi görülür. Romantizmin etkisiyle Namık Kemal ve Ahmet Mithat Efendi yer yer olayın akışını keserek okura bilgi vermiş ve eserde kişiliklerini gizlememişlerdir.

    — İkinci dönem sanatçıları realizmin etkisiyle "gözlem"e önem vermişler, nedenlerle sonuçlar arasında ilgi aramışlar, olağanüstü kişi ve olaylar yerine olabilir olaylara, kişilere yönelmişlerdir.

    — Eserler genel olarak duygusal, acıklı konüfar üzerine temellenir.