Tarihi süreçte Türkçenin dönemleri Nelerdir?

Konusu 'Türkçe edebiyat' kategorisindedir ve Lavinia tarafından 31 Ekim 2013 başlatılmıştır.

  1. Lavinia Aktif Üye Yönetici Admin

    Türk Dilinin Tarihi Dönemleri nelerdir?

    Türk dilinin hangi tarihi dönemlerden geçtiğini, hangi dönemlere ayrıldığını aşağıda inceleyebilirsiniz.

    1) Altay Dil Birliği Dönemi

    Bu dönemde Ana-Altayca adı altında Türkçe diğer akraba dillerle birlikte bulunmaktadır. Yani Türkçe henüz bağımsızlığını kazanmamıştır. Türkçenin Altay dillerinden (Moğolca, Mançuca, Tunguzca, Korece, Japonca) henüz ayrılmadığı karanlık bir dönem olarak değerlendirilir.

    2) En Eski Türkçe Dönemi

    Türkçe diğer akraba dillerden ayrılarak bağımsız bir dil haline gelmiştir.

    3) İlk Türkçe Dönemi

    Türkçe'nin lehçelerinin ortaya çıkmaya başladığı dönemdir.Hun, Bulgar, Çuvaş Türkçesi bu dönemde ortaya çıkmıştır.

    Yukarıdaki ilk üç dönem aynı zamanda karanlık dönem olarak adlandırılır. Çünkü bu dönemlerde yazı henüz kullanılmamaktadır.

    4) Eski Türkçe Dönemi

    8. ve 10. asırlar arasındaki dönemdir.Bu dönemin en önemli özelliği yazılı metinlerin kullanılmış olmasıdır. Göktürk ve Uygur yazılı metinleri dilimizin ilk edebi metinleri olarak kabul edilmektedir.Bu dönem iki bölüm halinde incelenmektedir.
    Türkçe'nin belgelerle takip edilen ilk dönemi olup 13. yüzyıla kadar olan zamanı içine alır. Türkçe’nin bütün dönemleri hesaba katıldığında hem ses ve biçim bilgisi hem de söz varlığı bakımından en saf ve duru dönemidir.

    5) Orta Türkçe Dönemi

    Eski Türkçe’yle yeni Türkçe’yi birbirine bağlayan geçiş dönemidir. Bu dönemde bütün Orta Asya’da kullanılan Türkçe’ye, Ortak Türkçe, Müşterek Orta Asya Türkçesi adları da verilmiştir. “Orta-Asya Türk dünyası, XII. yüzyılda başlayan bazı kaynaşma, karışma ve ayrışmaların sonucu olarak, yavaş yavaş Türk dilinin genel yapısında birtakım değişme ve gelişmelere sahne olmuştur. Bu değişme ve gelişmeler yeni yazı dillerinin oluşmasına ortam hazırlamıştır.

    6) Yeni Türkçe Dönemi

    Orta Türkçe dönemindeki Türk lehçelerinin, edebiyatlarının gelişerek devam ettiği dönemdir. Bu dönemi, dil bilgisi yapısı bakımından belli farklılıklar olmakla birlikte Orta Türkçe Dönemi’nden kesin çizgilerle ayırmak pek mümkün değildir. Ancak Türkçe’nin dış etkiler sebebiyle bazı değişikliklere uğradığı zamanlar bu dönem içinde değerlendirilebilir.

    Bu dönemde bir tarafta Orhun, Uygur, Karahanlı Türkçeleri, Harezm Türkçesi ve onun devamı niteliğinde olan ve geçmişteki ses ve yapı bilgisi özelliklerini koruyan Çağatay Türkçesi gelişmesinini sürdürürken diğer tarafta Anadolu Selçukluları’yla birlikte Oğuz ağzı yazı dili olmaya başlamış ve kısa sürede büyük gelişmeler göstererek Türkçe’nin ikinci büyük, edebî yazı dili olmuştur.

    Milâttan önceki yüzyıllarda Hazar ve Karadeniz’in kuzeyinden Avrupa içlerine kadar uzanan Türk göçleri, milâttan sonraki yüzyıllarda da devam ederek 15. yüzyıla kadar sürmüştür. Bu göçlerle birlikte birtakım siyasî gelişmeler de yaşanmış, yeni kültür merkezleri kurulmaya başlamış, Türk yazı dilinde dallanmalar ortaya çıkmış, Kuzey-Doğu Türkçesi ve Batı Türkçesi denen lehçeler grubu teşekkül etmiştir.

    7) Modern Türkçe Dönemi

    20. yüzyıldan itibaren bugünü de içine alan bütün Türk bölgelerinde devam eden Türkçe’dir. Geçmişte olduğu gibi bugün de çok geniş bir alanda oldukça hareketli bir görünüm arz eden Türkçe, günümüzde yirmiye yakın yazı diliyle varlığını devam ettirmektedir.
     



Sayfayı Paylaş